vijzelmanIk ben getrouwd en mijn man en ik hebben samen vier kinderen en twee kleinkinderen.

Eigenlijk ben ik grootgebracht in de zorg en ondersteuning, eerst als verpleegkundige en later als maatschappelijk werkster in verschillende settings, waaronder het ziekenhuismaatschappelijk werk en de hulpverlening aan migranten.
Later ben ik meer in het voorwaardenscheppende beleidskader van organisaties terechtgekomen en bestuurskunde gaan studeren.
Daarna heb ik een hele tijd gewerkt als beleidsmedewerker bij het CIZ. Het leuke daaraan vond ik dat je functioneerde op het snijpunt tussen de politiek en de samenleving. We dachten daar veel na over wat de gevolgen zijn voor zorg en hulpverlening als je bij de indicatiestelling aan knoppen gaat draaien en daar gaat bepalen wie wel en wie geen toegang krijgt tot zorg en waarom.

In die periode besefte ik dat het bereikbaar zijn van goederen en diensten een kwestie van verdeling van middelen was waar de politiek verantwoordelijk voor is, ook in de zorg.

Vanwege de Hervorming van de Langdurige Zorg (HLZ) en decentralisaties naar het gemeentelijk domein en dientengevolge het krimpen van de AWBZ verloor ik mijn baan bij het CIZ.
Mijn idee dat – als dit bedachte beleid realiteit zou worden – er binnen korte tijd weleens een hoop ethische problemen in de zorg zouden kunnen ontstaan, bleek geen loze gedachte. Daarom ben ik zorgethiek en beleid gaan studeren. Als de politiek gaat bepalen hoe de zorg en ondersteuning eruit gaan zien voor mensen die zelf niet of nauwelijks een stem hebben, dan zou dat worden beslist door politici die geen idee hebben van wat hierin voor mensen in de dagelijkse praktijk – die afhankelijk zijn van deze zorg en ondersteuning – belangrijk is.
Inmiddels is mijn studie afgerond en sinds ik bij de cliĆ«ntenorganisatie Ieder(in) werk – een koepelorganisatie en een netwerk voor chronisch zieken en mensen met een beperking – zie ik dagelijks hoe deze verdeling uitpakt voor mensen die afhankelijk zijn van zorg en ondersteuning en die zelf niet worden geraadpleegd.

Gelukkig is het VN-verdrag geratificeerd en heeft de politiek de opdracht om de samenleving meer inclusief te maken. Hier werk ik graag aan mee, niet vanuit een paternalistische houding, maar vanuit het besef dat we allemaal gelijkwaardig zijn en daarom allemaal recht hebben op het streven naar een goed leven.

Bij Actief wil ik mij inzetten voor een inclusieve samenleving waarin iedereen de moeite waard is. Dit maakt dat zorg en ondersteuning, onderwijs en leren, wonen en werken onderwerpen zijn waar ik mij binnen Actief voor Amersfoort druk over maak, voor iedereen die dit betreft.

Natuurlijk leven er binnen Amersfoort nog veel meer onderwerpen. Daar maken mijn mensen in onze fractie zich druk over. Actief onderscheidt zich voor mij in het maken van weloverwogen keuzes waar vanuit gelijkwaardigheid inclusief over is nagedacht en waarin wij grondig beargumenteerd ergens voor of tegen kunnen zijn.