Een rookgordijn van Rovase; de War nog steeds een kopje kleiner gemaakt

Aanstaande dinsdag heeft de gemeenteraad de mogelijkheid, nu toch echt te kiezen voor de War, de culturele, wetenschappelijke, ecologische en educatieve werkplaats aan de Eem. Inmiddels al maanden wordt de War in zijn voortbestaan bedreigd, omdat het college van B & W de oude Warner-Jenkinsonfabriek per se wil verkopen en daarbij gekozen heeft voor het grootste geld. De War zelf heeft via crowdfunding zo'n 6 ton bijeen gesprokkeld - méér dan de vraagprijs - maar het college wil niet aan hen verkopen. Projectontwikkelaar Rovase probeert nu krampachtig de indruk te wekken dat de War prima vooruit kan met hen als huisbaas, maar dat is alleen een rookgordijn voor de werkelijkheid. Die werkelijkheid is dat verkoop aan Rovase het einde van de War betekent.

Armando weer terug naar Amersfoort?

Er moet geen heropening van het Armando Museum plaatsvinden. Amersfoort moet op de lange termijn toegroeien naar een volwaardig "Museum Amersfoort", waarin dan natuurlijk een of meer zalen aan Armando gewijd moeten worden. In dat museum moeten Flehite, KAdE en het Mondriaanhuis opgaan. Daartoe moet de aanzienlijke Armando-collectie van de gemeente, nu in bruikleen bij Museum Oud Amelisweerd, terug komen als dat museum -zo lijkt onvermijdelijk- gesloten wordt.

Nu eindelijk doorpakken voor de War

Nu de besprekingen tussen Rovase en de War niets hebben opgeleverd moet de raad van Amersfoort eindelijk het lef hebben en gewoon doorpakken: de verkoop van het terrein Warner-Jenkinson stopzetten en die oude fabriek voor zeker 20 jaar verhuren aan de stichting die de War heeft opgericht. Actief zal bij de eerste gelegenheid, op 20 december a.s., een voorstel daarvoor doen aan de raad.

Omgekeerd inzamelen komt er, maar enkele scherpste kantjes zijn er af

In Amersfoort komt er een nieuw systeem voor het ophalen van vuilnis: omgekeerd inzamelen. Een slecht systeem dat burger-onvriendelijk is en minder resultaat oplevert dan andere systemen. Het is bovendien onhanteerbaar voor mensen met een beperking en vooral voor mensen met incontinentie. Maar met een voorstel van ons dat uiteindelijk met 20-18 is aangenomen in de raad moet het college voor die gehandicapten eerst met een goed alternatief komen. En de inspraak van gehandicapten rond de plaatsing van verzamelcontainers is eindelijk geregeld.
Actief ging de verkiezingen van 2014 in met als één van zijn speerpunten: invoering in Amersfoort van de U-pas. Na twee mislukte pogingen lijkt het er nu toch van te gaan komen dat er op zijn minst een serieuze discussie over komt. De U-pas wordt gebruikt in de stad Utrecht en vier andere gemeenten in die regio. Andere delen van het land, zoals Gelderland, Den Haag en Amsterdam hebben andere passen met een vergelijkbare functie. Die functie is dat ze korting geven op allerlei zaken waar mensen met een smalle beurs geen geld voor hebben als ze de volle prijs moeten betalen. Zaken waarvan we het met zijn allen belangrijk vinden dat iedereen er aan deel kan nemen. Denk aan bijvoorbeeld lidmaatschap van de bibliotheek, abonnementen op internetdiensten, sport, cultuur, sommige aanschaffen. Maar korting is niet het enige dat de U-pas biedt. Essentieel is dat de pas ook een "kooptegoed" heeft: voor bijvoorbeeld 150-250 euro per jaar per persoon kunnen mensen besteden, waarbij de overheid dat bedrag bij past. Het grote verschil met algemene kortingen op prijzen is dat mensen, óók die met een smalle beurs, zelf kunnen kiezen hoe ze hun geld besteden. Overigens zonder dat ze het geld rechstreeks in handen krijgen, want gemeenten mogen bij wet nu eenmaal niet uitkeringen e.d. verhogen.
Hoe vaak overkomt het je niet dat je een overlijdensbericht van een min of meer bekende persoon hoort of leest, dat dan je eerste gedachte is: "gut, leefde die dan nog?". En dat gebeurt niet alleen bij dergelijke berichten. Toen we hoorden dat D66 zijn 50-jarig bestaan vierde zal menigeen ook gedacht hebben: "gut, leeft die partij dan nog?". Het antwoord is overigens: "nee, niet echt", want het huidige D66 heeft bar weinig meer te maken met de historische doorbraakpartij, zoals zo velen vastgesteld hebben de afgelopen dagen. Wie niet van de geschiedenis wil leren is gedoemd, hem te herhalen. Om van de geschiedenis te kunnen leren moet je er natuurlijk wel eerst iets van weten. Dat sommige data vergeten worden, daar kun je vrede mee hebben. Het is vandaag bijvoorbeeld 446 jaar geleden dat de Allerheiligenvloed uitbrak. Een veel ergere overstroming dan die van 1953, en een die ook in Amersfoort heel stevig te voelen is geweest, o.a. op het Havik en omgeving. Maar hij is vrijwel vergeten, dus van dat stukje geschiedenis kunnen we weinig leren.
Amersfoort heeft een Rekenkamercommissie. Vorige week publiceerde die zijn nieuwste onderzoek, naar "Doelstellingen, kansen en risico's in het sociaal domein". Mooi, zo'n onderzoek waarin alles keurig op een rijtje wordt gezet. Het hele Sociaal Domein (dat is wat het gemeentebeleid betreft vooral de zorg thuis, de "Sociale Basisinfrastructuur", individuele giften van bijvoorbeeld een rolstoel, en Bijstandsuitkeringen) wordt uiteengerafeld in een SWOT analyse. SWOT is een vorm van sterkte-zwakte analyse. Het staat voor: Strength, Weaknesses, Opportunities en Strength. Het is een instrument voor het in kaart brengen van kansen en bedreigingen. Wat ons betreft een beetje laat, dit onderzoek. Het komt met de stand van zaken tot februari 2016. Nu, ruim een half jaar verder ervaren wij deze positiebepaling als nogal oude koek, want de ontwikkelingen in het Sociaal Domein gaan heel snel.
Laat Amersfoortse straten genoemd worden naar grote Paralympische sporters! Dat heeft Actief voorgesteld aan het College. De raad heeft al in april, met steun van ons, besloten om straten, pleinen e.d. naar de belangrijkste valide sporters te vernoemen (motie-Kraanen). Na zulke geweldige Paralympics als Rio 2016 wordt het de hoogste tijd dat Paralympièrs aan dat lijstje worden toegevoegd. De gedachte van de Paralympics is ontstaan in het Engelse revalidatieoord te Stoke-Mandeville, bedacht door Ludwig Guttmann. Dat was een uit Duitsland gevluchte neuroloog, die sport belangrijk vond als therapie voor zijn gehandicapte patiënten: gewonde Engelse soldaten. Omdat ze niet aan de Olympische Spelen van 1948 in Londen mochten meedoen organiseerde Guttmann zijn eigen "rolstoelspelen". In 1952 werden de Stoke-Mandeville Spelen internationaal, omdat een ploeg Nederlandse oorlogsinvaliden, gewond in Nederlands-Indië, mee ging doen. M.i.v. 1960, Rome, hoefden deelnemers geen militairen meer te zijn, en vanaf dat moment groeide de beweging tot de grootse Paralympics van vandaag.
Er waren vandaag weer duizenden mensen op de been om PvdA en VVD straks, in maart 2017, een verkiezingsnederlaag te bezorgen die hopelijk een heel klein beetje minder pijnlijk is.…